Espiye’nin Nüfusu Ne Kadardır? Bir Geceyi ve Bir Soruyu Anlatıyorum
Bir Kış Gecesi, Bir Soru ve Bir İlçe
Kayseri’de kış geceye yavaşça sarılırken, pencerenin buğulu camından dışarı bakıyordum. Akşamın karanlığı, yavaşça büyüyen beyazlıkla birleşiyor, her şey sessizliğe bürünüyordu. Hava buz gibiydi. Gözlerim odanın köşesindeki masa üzerinde duran bilgisayar ekranında takılı kaldı. Akşam yemeğinden sonra ne yapacağımı düşünürken, farkında olmadan “Espiye’nin nüfusu ne kadar?” diye sormaya başladım kendime. Bunu merak etmemin bir nedeni yoktu aslında. Belki de bir an için, o sessiz karanlıkta, uzak bir ilçeye dair bir şeyler öğrenme ihtiyacı hissettim.
Ve işte o anda, birdenbire aklıma geldi: Hayatımda hiç görmediğim ama her bir ayrıntısını hayal ettiğim o küçük Karadeniz kasabasını öğrenmeliyim. Espiye… Giresun’a bağlı, denizin kıyısında yer alan, ama bir o kadar da sakin, kararlı, içi hüzün dolu o küçük ilçe… “Espiye’nin nüfusu ne kadar?” sorusu, bir merak halini aldı birdenbire.
Sessiz Bir Adım ve Hayal Kırıklığı
Bir yandan bilgisayara bakıp, “Espiye’nin nüfusu ne kadar?” diye arama yaparken, bir yandan da kendimi kaybetmiş gibi hissediyordum. Kafamda ne çok şey vardı aslında… Hayal ettiğim Espiye’yi düşünüyorum: Fındık bahçelerinin arasında yaşamak, denizle buluşan dağları görmek… Ya da o küçük sokaklarda yürürken karşıma çıkacak yavaşça yürüyen yaşlı adamı, ya da çocukları… Her bir görüntü, içimde bir umut bırakıyordu.
Ama ne oldu biliyor musunuz? Karşıma çıkan rakam beni şaşırttı. “Espiye’nin nüfusu: 27.000” yazıyordu. Bu kadar mıydı? 27.000 kişi mi? İçimden bir yerlerde bir şey kırıldı. 27.000 kişi… Yani o kadar küçük bir yer mi? Gerçekten hayalini kurduğum o sakin, huzurlu kasaba, sadece bu kadar mı insanla var oluyordu? Üzüldüm, hem de çok üzüldüm. Burası, benim bir şekilde tüm hayatımı değiştirecek gibi düşündüğüm bir yerdi. Ama bu kadar az kişiyle mi? Sadece 27.000 insan… Bu, belki de bir şehrin çeyreği kadar bile değildi.
Bir Şehir mi, Yoksa Bir Düş mü?
Kendimi kaybettiğim o an, başka bir düşünce dalgası geldi. 27.000 kişi, belki de o kadar çok değildi ama her birinin yaşadığı hayatta ne vardı? Hangi duyguları paylaşıyorlardı? Bir küçük ilçede yaşayan her insan, hayatına dair ne tür hayaller kuruyordu? Gerçekten 27.000 kişi… Hiç tanımadığım, isimlerini bile bilmediğim, ama bir şekilde içimdeki o büyük boşluğu dolduran insanlar… Bu kadar mıydı? Sadece bu kadar mı? Ama bu 27.000 kişi, her biri bir hayattan izler taşıyor, her biri bir dünya demekti. Sonuçta, bir kasaba bir nüfusla var olmaz mıydı?
Espiye’de yaşamak, belki de hep aynı insanlarla karşılaşmak, o kalabalığın içinde kendine bir yer açmaya çalışmaktı. Ama belki de 27.000 kişi, hayatın içinde keşfedeceğim o kadar çok şey vardı ki, kim bilir… Bir kasabanın büyüklüğünü nüfusuyla ölçmek belki de doğru bir şey değildi. Bir şehri, insanın ruhu tanımlayabilirdi. Giresun’un o küçük ilçesinde de, belki her şey bir arayış, bir keşifti. 27.000 kişi, o kadar da yabancı değildi aslında. Belki de bir gün, o küçük ilçeye adım attığımda o kadar rahat hissedeceğim ki, neden bu kadar çok düşündüğümü sorgulayıp, cevaplarımı o topraklarda bulacağım.
O An, Bir Adım Daha
Kayseri’deki odamda bir süre daha düşündüm. O an, büyük bir hayal kırıklığına uğramış olsam da, bir yandan da içimde garip bir umut doğdu. 27.000 kişi demek, 27.000 farklı dünya demekti. O 27.000 insan, kim bilir hangi hikayeleri, hangi rüyaları taşıyordu? Espiye, Giresun’un bir parçasıydı ve belki de tam o yüzden bana o kadar çekici geliyordu. Ne kadar küçük, o kadar büyük bir yerdi. Çocukların koşarak oynadığı sokaklar, kiminin sabah erkenden fındık toplamaya gittiği dağlar, yaşlıların hayal kurarak deniz kenarında yürüdüğü yollar…
Sonsuz bir hayalin, sadece 27.000 kişiyle oluşturulması… Bu düşünce içimi bir şekilde ısıttı. 27.000 kişilik bir kasaba, sadece nüfusu ile tanımlanamazdı. O kasaba, içindeki yaşamla, dokusuyla, tüm doğasıyla büyüleyici bir yerdi. Ve bir gün, belki bir gün, bu kasabaya adım atacağım ve o küçük nüfusun içinde kaybolacağım. Gerçekten kaybolacağım.
Bir Gecede Bulunan Söz
O akşam, 27.000 kişi hakkında düşündüğümde fark ettiğim şey, nüfusun bir kasabanın büyüklüğünü tanımlamaktan çok daha fazlasını ifade ettiğiydi. Bir şehir, bir ilçe, bir köy – her biri kendi ritminde yaşamaktadır. 27.000 kişi, bir dünya kuracak kadar çoktur aslında. Belki de her bir insanın taşıdığı hikaye, bir kasabanın gerçek nüfusunu yansıtır.
Sonra düşündüm, acaba bir gün gerçekten o kasabada yaşamak mümkün olacak mı? 27.000 kişi, belki de hepimizin aradığı yerdir. Ve belki de kaybolduğumuz her yer, aynı zamanda yeniden bulunacağımız yerdir.
O gece, pencereyi açtım, derin bir nefes aldım ve kar tanelerinin yavaşça yere düşüşünü izledim. Espiye’nin nüfusu belki 27.000’dir, ama içindeki her hayat çok daha fazladır. Ve ben, o hayatları bir gün keşfetmeye kararlıyım.